Lieve, lieve mensen en dan richt ik mij vooral tot de mensen in de warzone genaamd Corona-lockdown,

Denk a.u.b. na voordat je uitspraken doet en vergelijkingen maakt. 

De situatie waarin wij ons nu bevinden is echt verschrikkelijk. De onzekerheid over onze toekomst maakt ons mentaal kapot. Alle kids thuis die je de hele dag moet vermaken is misschien ook niet ideaal, maar een oorlog?! NEE! Ga a.u.b. je mond spoelen. En een beetje rapido! Het is een poosje geleden dat jullie een blog van mij hebben gelezen. Ik was druk denk ik en ik had niet echt iets bijzonders te vertellen. Tot nu. Blogs, captions, artikelen vliegen ons om de oren en overal vergelijken mensen de situatie waarin wij nu zitten met oorlog! 

Om jullie in te laten zien, of in ieder geval om dit proberen in te laten zien hoe slecht deze vergelijking is zal ik het verhaal vertellen vanuit de ogen van een achtjarig meisje in de oorlog. Zo oud was ik namelijk toen ik met mijn moeder met een hernia en een broertje van vier op vlucht was voor ons leven. Zonder vader, want die werd vastgehouden in concentratiekamp en was voor zover wij wisten er al niet meer. Ik heb het nooit met iemand over mijn verleden. Ik heb het nooit gehad over de oorlog. Ik ben geen prater en wat schiet ik er mee op? Het is gebeurd, ik ben hierdoor gevormd door wie ik ben en we zijn er allemaal nog. ‘Gezond’ en wel!

Naast alle belachelijke grappen en meningen die worden gedeeld over vluchtelingen, is de opmerking om het Corona virus te vergelijken met een oorlog ook alles behalve oke. Voor jou kan dit alleen voelen als een oorlog, als je daadwerkelijk een oorlog hebt meegemaakt en geloof mij, indien je echt een oorlog hebt meegemaakt, voelt dit alles behalve een oorlog. 

Acht was ik toen ik op een heerlijke dag met mijn vader onze lammetjes “uit laten was” in ons weiland een stukje van het huis af. We speelden heerlijk met onze lammetjes, ik was het gelukkigste kind van de wereld. Een onwijs papa-kindje! Ik knipperde even een keertje te snel met mijn ogen die dag en aan dit geluk kwam abrupt een einde. Ik kan me niet meer voor mij halen wat er precies gebeurde, maar ik vergeet nooit, maar dan ook echt nooit dat moment dat de mannen in uniform hem meenamen. Wat ik ook nooit vergeet is het moment dat ik alleen achterbleef. Zonder vader! Gelukkig lag thuis nog wel zijn pyjama die naar hem rook en heb ik die ook niet meer losgelaten het jaar dat erna volgde. 

Mijn lieve papa was weg. Hij zat in een concentratiekamp en we weten allemaal waar een concentratiekamp voor staat. Ik zal hier verder ook niet over in detail treden. Dit bewaar ik tot het moment dat ‘jullie’ deze quarantaine gaan vergelijken met een concentratiekamp. 

Ook was ik acht op het moment dat wildvreemde soldaten mij en mijn broertje van vier in een kamer opsloten. Zonder eten, zonder drinken, zonder ouders. Mijn vader zat nog steeds in het concentratiekamp en mijn moeder? Die namen ze mee. Voor een leuk spelletje Russische roulette met een gevuld pistool. 

Nu hebben onze kindjes huisdieren. Konijntjes, hondjes, katten. Heerlijk tijd-dodend tijdens deze thuis-isolatie. De kindjes voeren ze, aaien ze. spelen er mee! Die huisdieren? Die hadden mijn broertje en ik ook. Twee lammetjes. Toen deze lammetjes geslacht werden voor mijn ogen, omdat niemand meer eten had, stond ik daar als meisje van acht ontroostbaar naar te kijken. Onbegrip en woede voelde ik en niemand die tot mij door kon dringen. Wellicht mijn vader, maar die was er niet! 

Toen mijn moeder, een vrouw van 28 met een hernia, op de vlucht was met een kindje van 8 en 4, zonder eten en zonder geld en zonder man om haar te helpen, was ik nog steeds acht en kreeg ik dit allemaal mee. Helpen kon ik haar niet, want ik begreep het allemaal niet. Tegenwerken kon ik wel, want ik wilde absoluut niet vertrekken zonder mijn oude oma, die te zwak was om te vluchten. Ik besef nu ik zelf moeder ben, hoe zwaar mijn moeder het gehad moet hebben en wat voor verschrikkelijk kind ik was. 

Ook was ik acht toen ik meemaakte dat er geen eten was of geld voor eten. Er waren bonen en er was water. Dagelijks aten wij gekookte bonen. Ik heb hier werkelijk een trauma aan overgehouden. Ik kan namelijk geen boon meer zien. Laat ik nou net een hele slechte eter zijn geweest en niks willen eten. Hoe frustrerend moet dit geweest zijn voor mijn moeder en ook voor mij, want nog steeds begreep ik het niet. Ik wilde eten en ik wilde naar mijn vader toe. Wat ik hier nog meer aan overgehouden heb naast een trauma, is een onwijs goede band met mijn broertje. Dat jongetje van nog geen vier destijds. Vraag me niets hoe precies en van wie, maar mijn moeder had geld gekregen (volgens mij van mijn opa, die er door de oorlog ook niet meer is) en kon twee bananen kopen. Honger dat ik had, at ik direct mijn banaan op. hap, slik, weg! Toen mijn broertje een hapje wilde nemen van zijn banaan, keek hij even naar mij, wilde de hap nemen en drukte de banaan in mijn hand: “hier Ajla, eet jij maar, Ik kan ook wel bonen eten”. Er is dus helemaal niemand op de wereld die ik zo bijzonder vind als mijn broertje en zijn plek zal nooit, maar dan ook nooit ingenomen kunnen worden. Mijn liefde gaat tot oneindig ver! Besef even, een jongetje van drie!! 

Toen wij in Nederland kwamen na bijna een jaar vluchten, geen huis hadden, geen geld, was ik nog steeds acht. Toen ik gepest werd omdat ik niks, raar was, een vluchteling, was ik nog steeds 8. Mijn vader liep de kamer binnen, compleet een andere man, maar wel nog steeds mijn vader. Er was niks wat mijn leven completer maakte. Dat shirtje zonder gaten kon mij gestolen worden, alle speelgoed van de wereld ook. Wij kregen weer een nieuwe kans als gezin van vier en dit moment waardeer ik tot de dag van vandaag. Er zijn nog heel veel voorbeelden die ik heb weggelaten, zoals rivieren waar je lijken in zag zwemmen en misschien nog wel heftigere momentopnames. Ik hoop dat bovenstaand verhaal genoeg was om iedereen bewust te maken dat deze situatie alles behalve een oorlog is. 

Ja, we hebben het zwaar. De schappen worden leeg gehaald. Er zitten nu baby’s thuis zonder voeding, omdat andere mensen zes verpakkingen thuis hebben die stof staan te vangen. Denk hier aub aan voor je alle schappen leeg haalt. Er is genoeg, de magazijnen staan vol. De situatie is echt verschrikkelijk voor ons allemaal, maar nee, het is verre van een oorlog. We zitten allemaal warm opgesloten in een huis. Hebben een dak boven ons hoofd. We rennen niet rond over straat, in het donker, schuilen niet tijdens stromende regen in bossen en slapen niet onder een brug met het geluid van bommen en kogels om ons heen, ons afvragend waar onze vader, moeder of wie dan ook is. We zitten binnen met elkaar en hoeven elkaar niet te missen. We hebben eten en we hebben elkaar! 

Wat wil ik hiermee bereiken? Likes? Fame? Helemaal niks van dit. Ik wil proberen jullie bewust te maken van het feit dat we het helemaal zo slecht niet hebben en dat die paniek echt wel begrijpelijk is, maar dat iedereen gewoon even kalm moet blijven. Wij als zzp’ers hebben ook mega paniek. De kans is heel groot dat we dit financieel misschien niet eens overleven, want we kennen allemaal de uitspraak van een bepaalde minister, maar geloof mij. Je mag al mijn geld afpakken, als je mijn geliefden maar met rust laat. Ik begrip jullie paniek echt, de stress voel ik ook, maar een oorlog? Nee! Het voel echt niet als een oorlog! Die opmerkingen en vergelijken zijn niets anders dan kwetsend voor de mensen die wel echt een oorlog hebben meegemaakt. 

Geniet van elkaar, heb elkaar lief, waardeer elkaar en denk aan de zwakkere buurvrouw die misschien niemand meer heeft, zoals mijn oma in Bosnië. 

Stay inside and stay safe!!